ناگفته ها و نانوشته ها، مثل حرف‌هایی که هرگز گفته نشدبین من و تو! امروز یک کوه از حسرت‌های بی انتها بین ما و حدیث تکراری " و چه زود دیر شد" 

ماههای سرد که در اسارت روزهای دور گرفتار شدند و در بی انتهایی حسرت نبودنها، بی مفهوم به تکرار درآمده اند.

دیگر چه اهمیتی دارد! حرف‌هایی که تنهامخاطبش تو بودی و دیگر هیچ ، امروز مثل غذای تاریخ گذشته که گفتنش تنها بیمارت می کند، به یک بیهودگی مزمن می کشاندم و در دور باطل نبودنها سرگردانم می کند! یک سرگردانی محض!!