امان از این دل. می بینی اسیر این دلیم انگار. همه چیو خراب می کنه لاکردار. همیشه کارش این بوده ها! تا میای یه لحظه، همه چیو از فکرت بیرون کنی و خوش باشی با هر چه هست و هر چه که نیست. همین که میخوای بگی، خدایا برای داده ات شکر و برای نداده ات هم ، این دل دیوونه یکدفعه قد علم میکنه و چنان حالی ازت میگیره که دیگه هیچی به زبونت نمیاد، چه برسه به شکر... حالا نه به این شوری هم که من میگما، همچین بفهمی، نفهمی، تُک زبونی یه شکری میگیم. اما اون تهِ تهِ تهِ دل که بری، می بینی اووووووووووف چه بلواییه. خواسته هان که دارن از سر و کول هم بالا میرن. بعد ماییم و یه عـــــــالمه خواهش و تمنا که همشون رودلمون باد کردن. بعد هــــــی به درو دیوار میزنیم و به زمین و زمان بیراه می گیم تا به یکی از اونا برسیم. حالا وقتی رسیدیم اگه این دله دست از سر ما برداره بازم حرفی... تازه رسیده و نرسیده به یکی از این خرده فرمایشهاش، زده میشه بد مصب، تازه میفهمه ای بابا، اونی که میخواسته اصلا این نبوده... بعد دوباره بازی از سر. حالا هــــــــی برو تا پیدا کنی که چی چی میخواسته. واه واه واه خدا به دور، بد ویار تر از این دل انگار خودشه. به هیچ کیش و آیینی هم نیست ناکس، وقتی خواست، نمیشه و نمیتونم تو کَتـِش نمیره که نمیره، فقط و فقط میخواد. حالا اگه شد که ایول تا چند صباحی حالشو میبره. اگه هم نشد واسه همیشه میشه یه عقدهء وا نشده. که راه و بیراه خودشو تلپی میندازه وسط افکارمون و هـــی زندگی رو کوفت می کنه.

بعـــــله ، امان از این دل که را به را، ناز می کنه. یه روزی میگیره و یه روز دیگه تنگ میشه، یه وقتی بیقرار میشه و وقت دیگه چرکین میشه، یه روز شور میزنه و یه روز دیگه ماهور ... خلاصه یه افسار گرفته دستش و گاهیم سرکشانه رم میکنه و برای خودش میتازه و بالاجبار به دنبال خودش می کشوندت. اما دروغ چرا! گاهی از این سرکشیاش، حســـــابی خوش خوشانت میشه و دلت قنج میره. دوست داری فارغ از هر چی، چشم به همه دنیا ببندی و تنها دَم ِ دل رو ببینی و حالشو ببری.

آره جونم این دل هم عالمی داره واسه خودش. دارم فکر می کنم که افسار دل دست منه! یا این دله که به من امون نمیده؟ 

حالا هم آی دلم میخـــــواد....

 پ ن. آخیششش بالاخره درست شد. داشتم خفه میشدم ها!