این روزها روزهای زندگیست. پنجره را که باز می کنی حجمی از هیاهوی زندگی به سمتت هجوم می آورد. صدای گنجشککان که با بیقراری تمام میخوانندو سرود هستی سر میدهند. کودکان همسایه به بازی سرگرمندو زن همسایه حیاط زندگی را می شویدو هر از گاهی جیغی بر سر پسرکان شلوغش میزند که " خودتونو کثیف نکنید". صدای شرشر آب و شِرت شِرتِ جاروی خیس بر حیاط، بی هیچ تفکری برای اصلاح الگوی مصرف و کودکان که هر چند لحظه یکباردادی بر سر هم میزنندو گله و شکایت دیگری را شیرین زبانانه نزد مادر می برندو دوباره صدای جیغ مادر که" مگه نگفتم اینکارو نکنید" ... دختر همسایه هم کتابش را به دست گرفته و میان اینهمه هیاهو کلمات را از بر می کندو هر از گاهی صدایی بلند می کند که" یواشتر، چه خبرتونه مگه، من فردا امتحان دارمااااااا". مرد همسایه هم چند روزیست گویا مشغله جدیدی یافته باشد، پوشالهای کولر را همچنان میشوید تا نسیمی هر چه خنک تر برای روزهای داغ تابستان به خانه اش هدیه کند... موجی از بوی زندگی در این هیاهوی حیاط همسایه هست که مرا هم مدهوش می کند.
این روزها روزهای زندگیست. یاس همسایه هم سرک کشیده به بیرون تا همانند صاحبان خانه دزدکی رهگذران این خیابان را دید بزند و هدیه کند سلامی گرم آمیخته با عطر خوش یاس.
این روزها را دوست دارم خصوصا به وقت غروب که همه اهالی این خیابانها به پارک کوچک محله هجوم می آورندو سکوت غم انگیز غروب در هیاهوی بازی بچه ها گم می شود. پسرکان بازیگوش به دنبال توپی میدوندو سرخوش به گلی هرچند کوچک می خندندو شادی سر می دهند و دخترکان که به کنجی نشسته اندو ریز ریز به پچ پچ های دخترانهء شان میخندند. زنان همسایه هم دوره گرفته اند. یکی از آنها که همیشه بی محابا قهقهه سر میدهدو می خندد. و من چقدر خنده های دلنشینش را که مرا هم به خنده وا میدارد دوست می دارم....
صدای زندگیست وقتی دخترک به دنبال کودکی دیگر می دود و مهربانانه تمنای دوستی سر می دهد "دختر خانوم با من دوست می شی؟" صدای زندگی همین است که سبدی پر کنی و هر شب به راه بیفتی و بساط آرامشت را زیر بید مجنونی بگسترانی و تا سر حد خستگی توپ بازی کنی و شبت را پر کنی از صدای جیرجیرکها و ... بله... صدای زندگی همینهاست....
میان همه این هیاهوها من هم دوست دارم فریاد بزنم: همیشهءتان سرشار از زندگی، همسایه های این حوالی
