ترس رو میشد کاملاً تو چهره اش حس کرد. فراتر از هر درد و بیماری. ترسی عمیق... چشمهاشو بهم دوخته بود و نگام میکرد...
حدوداً هفتاد، هشتاد ساله...از قبل دیده بودمش ... خیلی نه ... دو سه باری تو این چند سال دبده بودمش، اما حرفامون تنها به سلام و علیک دورادور ختم شده بود... اونروز هم خیلی اتفاقی به دیدارش رفتم. تو بستر بیماری ... خسته و رنجور...نگاهم کرد... تو نگاهش ترس موج میزد... ترسی فراتر از همهء ترسها... ترس از رفتن... مـــــــــــردن... سختی دل کندن رو به وضوح تو نگاهش دیدم... نگاهم کرد... انگار به دنبال دستاویزی بود تا شاید ارتباط خودش رو به واسطهء اون با این دنیا حفظ کنه... و حالا من در کنارش بودم... شاید میشد فرشتهء نجات باشم تو افکارش... خیره به من بود با ترسی شفاف... خیره شدم و به آرومی با نگاهش حرف زدم...
بذل و بخشش میکرد هر چه که مهربونی تو وجودش بود... در موردش قبلا هم بدی نشنیده بودم ، که هر چه بود خوبی بود ...از این وحشت و هراس دلم گرفت و دور شدم تا جوی روان اشکامو نبینه ...
دیگه امیدی نیست... خودش هم خوب میدونست و همین ترسش رو صد چندان کرده بود...
نگاهم کرد... نگاهش کردم و لبخند زدم ... به سختی لبخند زد...
و دعا کردم
خدایا آرامش ومرگی آســـــــــان...
همهء فکرم رو به خودش مشغول کرده، می اندیشم
به رفتن و مردن...
شاید تلخ و شیرین در یکجا...
به تلخی زهر گونهء دل کندن، گذاشتن و گذشتن از هر چه دلخوشی و خوبی و حتی بدیست. وابستگیها و دلبستگیها... بدرود ای ثمرهء یک عمر تلاش و تکاپو، بـــــــــــدرود... تلخ... خیلی تلختر از یک فکر و یک کلام...
اما شیرین... به حلاوته رهایی و آرامش... فارغ از هر چه هست و هر چه نیست... فارغ از باید ها و نباید ها...رهایی ، رهایی ازهر چه که مادیست ... و آرامشی عمیق و جاودان...
تلنگری بود تا به یاد بیاورم که غروب من هم خواهد رسید، گذر خواهم کرد از هستی ...پس دل نبندم .
پ.ن- شاید ظاهراً حرفهای تلخی باشه اما حقیقتِ شیرینیه . ببخشید که اوقاتتونو تلخ کردم
.
