روی شیشه بخار گرفته با حوصله نقش یه آدم میکشم  و از این نقش به بیرون خیره میشم تو تاریکی و سیاهی شب دنبال یه سپیدی. داداشی شیطون میاد و برای این آدمکم گوشای دراز میکشه و جیغ من بلند میشه مامانی چراغ تراس رو روشن میکنه وکل شیشه روپاک میکنه و همه هیاهومون میخوابه، اینبار راحتتر نگاه می کنم. داداشی فارغ از همه چی با اولین دونه برف انگار نوید شادی و آزادی براش آورده باشن کتاب و دفترو جمع کرده و هر از گاهی با یه نگاه به بیرون تو این تصمیم مصمم تر میشه انگار به یه صبح سپید ایمان داره. داداش کوچولو هم مثل بچه های خوب وقتی از مدرسه اومده همه مشقاشو نوشته و جمع کرده، اما من هنوز با عذاب وجدان دفتر و کتابامو رو زمین پخش کردم، نه دستم به نوشتن میره و نه به راحتی داداشی میتونم جمعشون کنم،. هر دونه ستاره ای شکل  مژده فردایی زیبا و برفی برام به همراه داره. با ولع خاصی به تماشای برف نشستیم  و دل دل می کنیم تا اینبار تند تر و شدید تر بباره تا فردا ضیافتمون تکمیل تر بشه. کمی ناآروومم نکنه دیگه نباره و قطع بشه؟ نه میباره. داداشی با شیطنت میگه صبحیا که حتما تعطیلن و من نگرانتر که نکنه شیفت بعداز ظهر تعطیل نشه؟ دوباره میچسبم به کتاب و دفترام و شروع می کنم به نوشتن. اما دستهام همراهیم نمی کنند، بازهم پا میشم و بیرونو نگاه میکنم. وای داره میشینه؟ آخ جون. بازم کمی دستام برا نوشتن شل میشن. بابایی انگار که نگرانی منو حس کرده باشه میگه پاشو جمع کن بخواب فردا شیفت بعد از ظهری فرصت داری برای نوشتن، و با این حرفش آرامشرو بهم هدیه میکنه، با خوشحالی همه نگرانیامو تو کیفم جا میدم وآرووم میگیرم. یه بار دیگه قبل از خواب نیم نگاهی به بیرون میندازم و به خواب شیرین فرو میرم، فارغ از همه چیز تنها به لذت یه روز تعطیل برفی فکر می کنم.

صبح خروسخوون داداشی با شوق و ذوق فراوون میاد بیدارم میکنه پاشو ببین همه جا سفید شده. صدای رادیو به گوشم میخوره که با صدای چق چق قاشق به فنجون همراه شده. بوی نون تازه و هیاهوی شاد بچه ها، همگی نویدبخش یه روز زیبا هستند. از خواب پا میشم و بعد از یه صبحانه دلچسب با عجله لباسای گرمو تن می کنیم و میریم تو تراس و تا ظهر مشغول ساختن آدم برفی میشیم و هر از گاهیم با گوله های برفی از هم پذیرایی می کنیم و بعضی وقتا هم داداشی شیطون هوس سرسره بازی می کنه: بیا بشین من بکِشمت، با نگرانی به چشماش نگاه می کنم که از شیطنت برق میزنه و پشیمون میشم نه من سرسره بازی دوس ندارم و به سختی از این بازی در میرم.

با صدای فرشته کوچولوم از رویای شیرین کودکی بیرون میام و نگاهم و از برفها می گیرم و بهش چشم میدوزم، با صدای ناز و زبون شیرنش میگه: مامی چرا چشات گیر کرده؟ یه لبخندی بهش میزنم و قصه برف بازی رو براش تعریف می کنم. غرق لذت میشه و با هیجان میگه: ما هم بریم برف بازی کنیم؟ می بوسمش و میگم بدو برو  زود آماده شو تا بریم. پاش که به کوچه میرسه از لذت چرخ میزنه و قهقهه سر میده، برف مانع از این میشه که اختلاف سطح پیاده رو و خیابونو متوجه بشه و میفته تو برفا از این اتفاق شادیش چندین برابر میشه و تو برفا غلت میزنه و میچرخه و ...

و من زیر لب زمزمه می کنم

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

قیل و قال کودکی برنگردد دریغا