با یکی از دوستان نشسته بودیم واز شما چه پنهون بازارغیبت حسابی گرم بود.ازهردری چیزی می گفتیم و
تخمه ای مغز می کردیم و با هرصحبت لذتی عمیق ما را فرا میگرفت. در اوج لذت بودیم که تلفن زنگ زد و صدای یکی از دوستان که ذکرخیرشان بود
، از آن طرف آمد.و این همصحبت زبانباز ما شروع کرد به تکه پاره کردن تعارفات که وای چه خوب شد زنگ زدی و ذکرخیرتان بود و حلالزاده اید- حالا اگه زنگ نمیزد حرومزاده بود- و می خواستم همین الان باهاتون تماس بگیرم و.... از این چرندیات.
خلاصه این مکالمه چندین دقیقه به طول انجامید که در همین حین بالغ درونم نهیبی به کودک درون زد و ما را به این کشمکش درونی دعوت کرد و شروع کرد که:
ای دل غافل و دادو بیداد و فغان از ما آدما که عجب بازیگرای قهاری هستیم، آنچنان با مهارت دنیا را وارونه نشان میدهیم که طرف مقابل ذره ای به حقانیت آن شک نخواهد کرد. و روانشناسان ماهری هم هستیم که به سرعت طرف مقابلمان را شناخته و بر حسب شناختمان بازی می کنیم. وهمینطور محققان بزرگی هم هستیم، که برای یافتن راههای مختلف بازی، دست به بررسی و تحقیق میزنیم و از تجربه های دیگران در این زمینه استفاده بهینه کرده و همه تلاش خود را برای بهتر شدن بازی خود به کار می گیریم.و هر چه دراین وادی پیش میرویم، دیگران را دیرتر باور می کنیم ولی باز هم کیش و مات بازیگران خبره تر می شویم، گاهی اوقات هم بازی خود را به دیگران نسبت داده و آنها را متهم می کنیم و....... خلاصه این مذاکره با صدای دلنشین رفیق شفیق به پایان رسید، که قبل از آن وجدان هشیار یک بیانیه صادر کرد به این شرح:
نتیجه اخلاقی: غیبت کار بسیار ناپسندیه، هرگز غیبت نکن
نتیجه حرفه ای: سعی کن بازیگر خوبی باشی
نتیجه روانشناسی: برو درسهاتو دوباره مرور کن تا کم نیاری
نتیجه علمی: به دنبال تقویت بنیه علمی خود باش که از قافله عقب نمانی
نتیجه مذهبی: جلل الخالق، خدایا عجب موجودی خلق کردی
نتیجه شخصی: این رفیق ما عجب زبونبازدوروییه، به هیچ حرفش اعتماد نکن
نتیجه ادبی: لازم نیست همه اصطلاحاتی که شنیدی بکار ببری
نتیجه کلی: بیچاره وجدان پاک و هشیار هم دچار تعارض شده
